Zanim cisza miała nazwę.

Wyobraź sobie wejście do groty. Za plecami zostają rozmowy, sprawy i rytm dnia. W późnym przekazie Porfiriusza Pitagoras spędza w grocie na Krecie 27 dni. To opowieść o obrzędzie i odosobnieniu, nie zapis eksperymentu.

Ten obraz otwiera naszą historię: człowiek zmienia otoczenie, żeby inaczej doświadczyć własnej obecności. Nie znamy jego ówczesnych doznań. Znamy siłę samego pytania: co się dzieje, kiedy świat na chwilę cichnie?

Pustelnia, klasztorna cela, czas milczenia. W różnych tradycjach odsunięcie codziennych spraw miało własne znaczenie: duchowe, wspólnotowe, osobiste. Nie sprowadzamy tych praktyk do jednej metody.

W tej opowieści łączy je wybór: na pewien czas mniej kontaktu, mniej rozmów, mniej spraw przychodzących z zewnątrz. Przez stulecia była to praktyka życia. Nauka dołoży później inne narzędzia: pomiar, porównanie i możliwość zakwestionowania wniosku.

W latach 50. badacze zaczynają sprawdzać, jak ograniczenie zmienności bodźców wpływa na człowieka. W kręgu Donalda Hebba na McGill pracują Bexton, Heron i Scott; ich publikacja ukazuje się w 1954 roku.

John C. Lilly rozwija eksperymenty z zanurzeniem. Z czasem wyłaniają się dwie drogi: pobyt w pomieszczeniu oraz flotacja w wodzie. Wspólne jest pytanie o otoczenie. Warunki doświadczenia są różne — podobnie jak zakres wniosków, które wolno przenosić między metodami.

W pracach Petera Suedfelda i innych badaczy rośnie znaczenie dobrowolności, warunków pobytu i sposobu przygotowania uczestnika. Samo słowo „deprywacja” nie opisuje już dostatecznie tego podejścia.

REST rozwija się w literaturze jako Restricted Environmental Stimulation Therapy — terapia ograniczonej stymulacji środowiskowej. Spotyka się również rozwinięcie Technique. Zainteresowanie przesuwa się ku temu, jak określone środowisko może służyć człowiekowi i jak rzetelnie badać jego doświadczenie.

Chamber-REST to odmiana REST realizowana w przygotowanym pomieszczeniu. Ogranicza się światło, dźwięk i dopływ informacji; uczestnik może odpoczywać w pozycji leżącej. Szczegóły zależą od protokołu.

Nie ma jednej uniwersalnej sesji dla wszystkich badań. Czas, wyposażenie, swoboda ruchu, przygotowanie i kontakt z obsługą mają znaczenie. Dlatego porównanie dwóch miejsc zaczyna się od warunków, a nie od tego, czy oba są ciemne.

Bartolen i Soláriková porównali studentów po jednej trzygodzinnej sesji Chamber-REST z grupą, która te same trzy godziny spędziła w zwykłym, jasnym pokoju.

Tydzień później grupa Chamber-REST zgłaszała mniej odczuwanego stresu i mniejsze przeciążenie informacyjne. Wniosek o uważności jest ostrożniejszy, a sen nie dał istotnej przewagi. Liczby, wykresy i ograniczenia zebraliśmy w jednym miejscu — w opracowaniu badania.

Pomieszczenie WZMOCNIA jest współczesną przestrzenią o silnie obniżonej liczbie bodźców. Głęboka, regulowana ciemność, cisza akustyczna, programy MetaR (meta-regeneracji), fotel i telefon pozostawiony poza sesją. To podstawowe warunki dla uzyskania zmian.

Jedno-, dwu- lub trzygodzinny format łączy tę opowieść z badaniami na poziomie czasu i przestrzeni.

Pomieszczenie tworzy kontrolowane i powtarzalne warunki. Bohaterem pozostaje człowiek.